Ok Petra, je reactie vraagt om wat langer commentaar, dus toch een blogje over twitter.
Hoe langer ik op het web rondspook, hoe meer ik het gevoel krijg dat het web een grote zendmast is, die onophoudelijk signalen de ether inslingert. In zo'n kakofonie is het lastig contact krijgen. Lastig als je iets zoekt, maar ook vervelend voor de zender. Want heeft iemand nou mijn mooie tekst/tool/youtube/gadget/whatever gezien? Helloo? Anybody out there?
je ziet dan ook dat veel energie gaat zitten in tools om 'contact te maken". Het reactievakje bij blogs, communities van gelijkgestemde zoekers, mooie gadgets om aandacht te trekken. En maar doorlinken naar elkaar want dat verhoogt de kans dat je gezien wordt. Allemaal mooie dingen, en goed voor het gemeenschapsgevoel in deze jungle. You got to help each other out! Maar bijna ieder stukje content wordt omgeven door een wolk van nietszeggend commentaar. Officieel geeft dat aan dat het "gezien is". Dat lijkt fijne feedback voor degene die iets op het net heeft gezet. Maar vaak is de nonsens zo groot dat ik het gevoel krijg dat degene die commentaar levert vooral zelf gezien wil worden. Niet "halloo, ik zie je" maar "Halloo, ziet iedereen mij". Mag natuurlijk, hoor. Maar van twitter wordt ik acuut depresief. Het is de meest extreme vorm van dit fenomeen. Sterker nog, het is ervoor gebouwd. Pagina na pagina met losse uitroepen, losse meningen. Gaat meestal nergens over. Geen communicatie dus, maar louter zenden en tegenzenden. Allemaal bliepjes in de ether. De omvang van dat fenomeen stemt mij droef. Verveelt iedereen zich soms dood?
Humble Heather
10 jaar geleden
Wat je ziet gebeuren wanneer je een tijdje twittert, je mensen gaat volgen en andersom andere twitteraars jouw gaan volgen... dat daar een gesprek op gang komt.
BeantwoordenVerwijderenWanneer je zonder een account twitter gaat bekijken en een willekeurige account aanklikt dan kan ik mij voorstellen dat dit nergens over lijkt te gaan. Maar een laag dieper, zichtbaar voor de gebruiker met de zogenaamde ´followers´ en ´following´ zie je wel degelijk interactie. Daar wordt geluisterd en ontvangen en is het niet alleen het ogenschijnlijke zenden.
Ondanks dat die 140 tekens een beperking lijkt is twitter voor mij vaak ook een sociale variant van RSS. Met een clubje archivarissen en archiefmedewerkers (van archief 2.0) twitteren we veelvuldig met elkaar en word ik naast leuke nonsens ook goed op de hoogte gehouden van relevante ontwikkelingen, links, tips etcetera.
Een soort gesprek bij de koffieautomaat, maar dan digitaal ;-).